سال ۹۱ هم چه بخواهیم چه نخواهیم آمد تنها چیزی که نمیفهمم این هست که مردم این مملکلت برای دیدن هم برای سر زدن به بزرگتر ها همیشه دنبال بهانه بودند و تنها حسن عید همین هست و بس... آدمهایی که سال تا سال همدیگر رو نمیبینن اگر چیزی به اسم این عید هم نبود شاید هر گز همدیگر و نمیدیدن ...

شروع بهار حس غریبی به آدم میده حسی که احساس میکنی تازه شروع شده و سررسید رو میز هم گواهی هم میدهد دارد از نو همه چیز شروع میشود گاهی باید آموخت زندگی را از ابتدای بودن نوشت جاهایی رو ط زد و سپرد تو صندوقچه قدیمی گاهی خیلی از نبودنها برات چشمک میزنن ولی قانون زندگی همین هست باید پذیرفت  هر چند سخت هست هر چند زمان زیاد می برد ولی آخرش تنها به یک مقصد منتهی میشود آنهم پذیرفتن و زندگی کردن هست بدون عزیزترین ها گاهی در مسیر زندگیت خیلی چیزها رو از دست میدی گاهی حسرت داشتن بعضی چیزهایی رو میخوری که وقتی داشتی چندان اهمیتی برایت نداشت این روزها میگذرد ولی تنها از لحظه های عمرمان کم میشود برمیگردی که پشت سرت رو نگاه کنی نگاهت رنگ و بوی دیگر میگوید و چرا و چه شد ؟ سوال هایی هست که هر روز  از خودت میپرسی؟ ولی حسرت خوردن بیهوده هست چیزی که گذشت و تموم شد دیگه تموم شد ...

امشبم از آن شبهاست که دل آدم سر به زیر می اندازد و مغزش شروع میکند به حرکت به مرور کردن لحظه هایی که گذشت دوستانی که آمدن و رفتند دوستانی که همیشه پایدارند امسال سالی بود که وقتی که اولین روزش خبر ناراحت کننده ای میشنوی دلت میگیرد بهتر بگویم میسوزد برای مادری که روز عید موقع سال تحویل حالش بد میشود میرود بیمارستان در حالی که هیچ یک از پرسنل آنجا نیست این یعنی عید که همه شادن در خانه های شان جمع شدن مادر بیچاره ساعتها می ماند و بعد پر میکشد گاهی حس میکنی چه روزهای تلخی را میگذرانی در حالی که لحظه های تو در مقابل این همه مشکلات کم می آورد  بیماری سرطان چنان بی صدا شروع میکند به جولان دادن در بدن هایی که اگر صاحبشان یک رو زمیفهمید اینگونه خاموش خواهند رفت هر گز آرزوی بزرگ شدن را در سر نمی پرواندن تا جنان لحظه های تلخی را تجربه کنند تنها دعا برای این بیمارن الهم اشع کل مریض هست و بس...

گاهی خیلی چیزها را باور نمیکنم گاهی راحت دلمان را میرنجانند میبینند نمیشود طوری میشکنند که ریز و درشتش را نمی دانم چگونه بچسبانم ولی تنها راه حل ممکن سکوت هست امیدوارم همان جور که این دل را مرمت میکنم مغزم هم یاری فراموشی را به من بدهد تا راحت تر کنار بیایم ...

الهی بنده های تو همه خوبند اگر کسی هم بد است به من چه مربوط است. من اگر خیلی زرنگ باشم باید به بدیهای خودم فکر کنم....مرا ببخش پروردگار مهربانم

در پیش بیدردان چرا فریاد بی حاصل کنم
گر شکوه ای دارم ز دل با یار صاحبدل کنم
در پرده سوزم همچو گل در سینه جوشم همچو مل
من شمع رسوا نیستم تا گریه در محفل کنم
اول کنم اندیشه ای تا برگزینم پیشه ای
 آخر به یک پیمانه می اندیشه را باطل کنم
 آنرو ستانم جام را آن مایه آرام را
تا خویشتن را لحظه ای از خویشتن غافل کنم
از گل شنیدم بوی او مستانه رفتم سوی او
تا چون غبار کوی او در کوی جان منزل کنم
روشنگری افلکیم چون آفتاب از پکیم
خکی نیم تا خویش را سرگرم آب و گل کنم
غرق تمنای توام موجی ز دریای تو ام
من نخل سرکش نیستم تا خانه در ساحل کنم
دانم که آن سرو سهی از دل ندارد آگهی
چند از غم دل چون رهی فریاد بی حاصل کنم

+فردا یک راز است نگرانش نباشیم دیروز خاطره بود حسرتش را نخور و اما امروز یک هدیه است قدرش را بدان

+ شعر بالایی برا رهی معیری هست که از بس آهنگش تکرار شد گذاشتم اینجا...